My dreams

MY DREAMS

As a flower my dreams came.
As a cloud my dreams came.
Oh dream! Oh dream!
In whatever cases you are with me.

When I sleep, you are with me.
When I sit idle, you are with me.
Oh dream! Oh dream!
You highlight my ambitions through your slots.

ശരവണഭവ

ശരവണഭവ
[ഹരശങ്കര ശിവശങ്കര ട്യൂൺ]
ശരണം മമ തരണേ ശരവണഭവനേ അനിശം
ഗുരുവായ് പ്രണവത്തിൻ പൊരുൾ ഹരനേകിയ പരനേ
രവിചന്ദ്രിക ഒളിചിന്തിടും മിഴിതൻ തിരുവമൃതം
ഭുവി സങ്കട പൊരിവേനലിൽ നവ വർഷമായ് വരണേ
വദനത്താമരയാറുമെൻ ഹൃദയത്തിലെ സരസ്സിൽ
ഋതുവാറിലും വിടർന്നീടണേ മതിശേഖരസുതനേ
നളിനീഗതജലബിന്ദുപോൽ ഇളകീടുമീ ജന്മം തിരു-
വൊളിയാൽ ഏഴുനിറമാർന്നു വിളങ്ങീടണേയെന്നും
ഭവിച്ചീടണേ മമജീവിതം തവവാഹനമയിലായ്
ഗമിച്ചീടണേ അതിലെന്നാമരണം ഉമാത്മജനെ
വരഭായക, വല്ലീ,ദേവസേനാ നായകനേ
കരുണാകര കുരുമേകുശലം വേലായുധനേ

ശബരീശ നമോ

[നന്മമേലിൽ വരുവതിനായ് നമ്മൾ...................... ട്യ്യൂൺ ]
ശബരീശാ മണികണ്ഠ തിരുമുമ്പിൽ
കപടമില്ലാതെ ഭക്തിയോടെന്നെന്നും
ചപലമനസ്സയാണു ഞാനെന്നാലും
കൃപയരുളുവാൻ വീണുവണങ്ങുന്നേൻ

ബഹുവിധമായ ദുരിതജലധിയിൽ
ഇഹവഴിയറിയാതെഴുറുമ്പോൾ
ഗുഹസഹോദരാ, മാർഗ്ഗതരമാകാൻ
അഹമിഹാനിത്യം വീണു വണങ്ങുന്നേൻ
രീതിയേതു വിധമാകിലും നിത്യം
പ്രീതിയോടെ നിൻ പൂജ ചെയ്യുന്നോർക്ക്
നീതിയെന്നുമേ കൈവറുത്തീടുന്നൊ-
രാധിയന്തരഹിതാ വണങ്ങീടുന്നേൻ
ശരണമയ്യപ്പാ എന്ന മന്ത്രധ്വനി
ഒരുമയോടെ ഉരുവിട്ടണയുന്ന
നരജനതതിക്കായ് കരുണാമൃതം
കരുതിവെച്ചൊരു ദേവാ വണങ്ങുന്നേൻ
നരികരടികരികുലജാലങ്ങൾ
ഒരുമയൊറെ മരുവുന്നകാനനേ
ശരണദനായ് മരുവും കലിയുജ
വരദനെ നിത്യം വണങ്ങുന്നേൻ
മോഹിപ്പിക്കുന്ന നിൻ തിരുമേനിയിൽ
മോഹമ്പൂണ്ടന്നുവന്ന മഹിഷിയെ
മുക്തയാക്കി ഉയർത്തിയതു പോലെ
മുക്തയാകുവാൻ വീണുവണങ്ങുന്നേൻ

അഭിലാഷം

കുഞ്ഞായ് ജനിച്ചു ഞാൻ
കണ്ണായ് വളർന്നു ഞാൻ
പെങ്ങളുമായി ഞാൻ
കൂട്ടായ് ഭവിച്ചു ഞാൻ
കരളായ് തളിർത്തു ഞാൻ
ഉടൽ പാതിയായി ഞാൻ
അമ്മയായ് മാറി ഞാൻ
അമ്മൂമ്മയാകും ഞാൻ
താങ്ങായി മാറും ഞാൻ
തണലേകി നിൽക്കും ഞാൻ
കർമ്മങ്ങൾ തീർത്തു ഞാൻ
ചിന്തയിൽ മുഴുകും ഞാൻ
ഓർമ്മകൾ ചികയും ഞാൻ
കൂട്ടിക്കിഴിക്കും ഞാൻ
ആകത്തുകയിൽ ഞാൻ
സംതൃപ്തയാവണേ

ശ്രീ വിനായകാ നമോ

{അയ്യപ്പാ ഹരേ അയ്യപ്പാ പാഹിമാം…….യുടെ രീതി }
ശ്രീ വിനായകാ ദേവാ നമോ നമോ
ശ്രീ വിഘ്നേശ്വര നാഥാ നമോ നമോ
ജീവിതാന്ത്യം വരെ നിൻ സ്തുതി ചെയ്യാൻ
നാവീന്നാവേണേ…….
വിണ്ണവർ പോലും ആദ്യം പൂജിക്കും മു-
ക്കണ്ണൻ ഗൌരീതനയ ഗണധിപ
എണ്ണമറ്റ ദു:ഖങ്ങൾ തീർത്തെന്നുടെ
കണ്ണീരൊപ്പേണേ……..
നാളിൽ നാളിൽ അർപിപ്പൂ എൻ ഭക്തിയം
നാളികേരം,ഫലമൂലാദികൾ
പാളിച്ച എൻ വഴിയിൽ വരാതെന്നെ
പാലിക്കേണേ……
യാതൊരുവനെ പൂജിക്കിലേവർക്കും
ആതംഗമെല്ലാം നീങ്ങി സുഖം വരും
ചേതസ്സിങ്കൽ വന്നെന്നും വിളങ്ങണേ
ആദിവ്യരൂപം…….
കരിമുഖാ തവ തുമ്പിയും കോമ്പും കൊ-
ണ്ടരികളാം ദുഷ്ചിന്താ രാക്ഷസരെയെ-
ന്നരികിലൊരു ഞൊടിപൊലും വരാതെന്നും
തുരത്തീടേണേ……..
നമിക്കുംത്തൊറു എറെയേറെയായ് വരും
സമർപ്പണത്തിൻ ഭാവനാ വൈഭത്താൽ
ശമിക്കുമാറായ് വരേണേ എകദന്താ
മമ ദുർമദം……………
മോഹമായാ വലയിലകപ്പെട്ടീ-
ട്ടാഹന്തമോചനമില്ലാതാകുമ്പോൾ
വാഹനത്തേ ക്രിപയാൽ അയച്ചുമാം
പാഹിനാഥാ….

എന്റെ ഈശ്വരൻ

ഈശ്വരനെ ഞാൻ അറിയുന്നല്ലോ
ഈ ജീവിത പാതയിലെന്നും
വെള്ളത്തിന്റെ കാര്യം പോലവെ
കൊള്ളും പാത്രരൂപമെടുപ്പോൻ
വായുവിനെ ഞാൻ അറിയും പോൽ,ആ
വാത്സല്യം ഞാൻ അറിയുന്നു
നന്മചെയ്കിൽ നല്ലതുതന്നും
തിന്മക്കോ തിരിച്ഛടിയായും
തത്വജ്ജാനമിതെന്തായാലും
തന്നിലുറച്ച കാര്യം വേറെ
നന്നായ് പ്രാർത്ഥീച്ചീടണമെങ്കിൽ
നല്ലൊരു ബിംബം ഉള്ളിൽ വേണം
കുട്ടിക്കാലകളിത്തട്ടിൽ ഞാൻ
കേട്ടുവളർന്ന വിശ്വാസത്താൽ
ഊട്ടിവളർത്തിയതാണല്ലോ
ഈ ഇശ്വരരൂപസ്സങ്കല്പം
നാരായണാ എന്നനാമത്തിൽ
നമിപ്പൂ ദശവതാരത്തെ
മാനവരാശിയെ രക്ഷിക്കാൻ
മണ്ണിൽ വന്നൊരുപൂർണ്ണതയെ
ശിവശിവ എന്നു ചൊല്ലുമ്പോൾ
ശൌര്യത്തെ ഞാൻ പ്രണമിക്കുന്നു
തന്നുടെ പത്നീ തൃപ്തിക്കായ്
തൻ ദേഹത്തിൻ പാതികൊടുത്തോൻ
അമ്മേ എന്നു വിളിക്കുമ്പോളോ
അകമേ നിറയും സ്ത്രീ ശക്തി
പലഭാവങ്ങളെടുത്തമ്മ
പരാശക്തിയായി വാഴുന്നു
അത്താണി തിരയും നേരത്തോ
ആശ്വാസമേകുമീ രൂപങ്ങൾ
കൃഷ്ണ,കാളീ,ശിവരൂപങ്ങൾ
കടാക്ഷമേകി കാക്കുന്നു

സ്വന്തം

ഞാൻ റാണാ എന്ന റാണി. എനിക്കു സ്വന്തമായൊരു കിടപ്പാടമുണ്ട്.ഇനിയാരും എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാൻ തുനിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല .പലരും പലവട്ടം നോക്കിയതാണ്,എന്തോ എനിക്കിവിടം വിടാനാവില്ല.ഇവിടെ എന്തുണ്ടായിട്ടാണെന്നു ചോദിക്കാം പക്ഷേ അതങ്ങിനെയാണ്.ഒരു പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടക്കാരുട പ്രകൃതമാവും. എത്ര തല്ലിയോടിച്ചാലും പോകാനാവാത്ത ജന്മങ്ങൾ.
ആണിനെ വേണം എന്നാശിച്ചവരുടെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു അബ്ദമായി എത്തിപ്പെട്ടങ്കിലും അവരെന്നെ സ്വീകരിച്ചു. റാണാ എന്നു പേരിട്ടു,ചിലരെല്ലാം റാണി എന്നു തിരുത്തി വിളിച്ചു.എന്തായാലും ഒരുപോലെ, പോരിലെന്തിരിക്കുന്നു അല്ലോ ? നല്ലഭക്ഷണവും കിടപ്പാടവും ഒരുക്കി അവരെന്നെ വളർത്തി. അതിന്റെ നന്ദി ഞാനെന്നും കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടെപ്പോഴോ എനിക്കീ ഈ ബന്ധനം മടുപ്പുളവാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ, എങ്ങനെ കാലം തള്ളിനീക്കാനാവും. വരവുകളുടെ അറിയിപ്പു പോലും നടത്താനാവാതെ ,(മുഖ്യമായും ഞങ്ങളുടെ കർമ്മം അതാണല്ലോ!! ) ചിലസമയത്തു അറിയിപ്പു നടത്തിയാൽ ചീത്ത, ചിലപ്പോൾ നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ ചീത്ത. പലതവണ ഇവിടുന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് ,അപ്പോഴല്ലെ മനസ്സിലാകുന്നത് എനിയ്ക്കതിനാവില്ലയെന്ന്. അപ്പോഴെല്ലാം തിരിച്ചുവന്നു. എന്റെ തിരിച്ചുവരവിൽ അവർ സന്തോഷിക്കുന്നതായും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടെപ്പോഴോ ആരുമെന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതായി.അതോ സാഹചര്യങ്ങൾ മൂലം ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റാതായതൊ? എല്ലാവർക്കും അവരവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾതന്നെ വലുത്,അതിനിടയ്ക്ക് ഈയുള്ളവളെ ആരു ശ്രദ്ധിക്കാൻ.ചിലപ്പോൾ കിടപ്പുപോലും മലമൂത്രവിസർജ്ജ്യങ്ങൾക്കിടയിലായി. കുളിച്ചകാലം മറന്നു. പക്ഷേ മുടങ്ങാതെ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം കിട്ടിയിരുന്നു.അതും ചിലപ്പോൾ മുടങ്ങാൻ തുടങ്ങി.ഒരു ദിനം സ്വതന്ത്രയാക്കി. കോണ്ടുകളഞ്ഞു എന്നുപറയുന്നതാവും ശരി. എനിക്കങ്ങനെ പൊവാനാകുമൊ?
പുതിയ കൂട്ടുകാരെല്ലാം പറഞ്ഞൂ“ എന്തിനു നീ അവിടെ പോകണം? നിന്നെ വേണ്ടാത്തവരെ നിനക്കും വേണ്ടാ?”
കുറച്ചുകാലം ഞാനും അതുനടിച്ചു നടന്നു ,പറ്റുന്നില്ല.ഞാനെന്റെ മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി.ദുർഘടം പിടിച്ചതായിരുന്നു ആ യാത്ര. ഒരു കാലിന്റെയും, ഒരു കണ്ണിന്റെയും ഫ്യൂസുപോയികിട്ടി. കർമ്മഫലം എന്നാശ്വസിക്കയല്ലാതെ എന്തുവഴി. അവസാനം ഒരു രാത്രി ങാൻ തിരിച്ചത്തി. വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു,പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥാനത്റ്റു കിടന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ. ഉണർന്നപ്പോൾ നേരം നന്നായി വെളുത്തിരുന്നു.ഇത്രയും നന്നായി,ഭയരഹിതമായി ഉറ്ങ്ങിയ കാലം മറന്നപോലെ!
ആരും ആട്ടിയോടിച്ചില്ല,കണ്ടതായിപ്പോലും നടിച്ചില്ല. ചുറ്റുവട്ടത്ത് ധാരാളം അടുക്കളയുള്ളതിനാൽ ആഹാരത്തിനു മുട്ടുണ്ടായില്ല. അവഗണന നിറഞ്ഞതെങ്കിലും കാലം കടന്നുപോയി.
എനിക്കു നാലു കുഞ്ഞുങ്ങൾ പിറന്നു. മൂന്നാണും, ഒരു പെണ്ണും.രണ്ടാണിനെ എവിടേക്കോ ഇവർ കൈമാറിയിരിക്കുന്നു.ഞാനിവിടെ എത്തിയതു പൊലെ. പെണ്ണിനെ ആർക്കും വേണ്ടാ.അവൾ സ്വതന്ത്രയായി വളരട്ടെ.അടിമത്തം അവളുടെ ചോരയിൽ അലിയാതിരിക്കട്ടെ. അമ്മയുടെ ച്രും ഉപഗ്രഹം പോലെയല്ലേ അവൾ കറങ്ങുന്നത്. ഇതിലൊരു അർത്ഥവുമില്ല,നാലു ദിനം കഴിഞ്ഞാലിവൾ ഇവർക്കൊരു ശല്യമാകും.ഇവളല്ല, ചറ്റുംകൂടുന്ന സുഹ്ദൃവലയം വിധി. ഒരുത്തനെ ഇവിടെത്തന്നെ കെട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട് ഇവർക്കു അവനെ വേണമത്രെ, ബന്ധനത്റ്റിന്റെ നോവവനറിയുന്നുണ്ട്.സദാസനയവും കരച്ചിലാണ്, എങ്ങനെ കരയാതിരിക്കും? സകലസ്വാതന്ത്രവും അനുഭവിച്ചു ഒരുകൂടപ്പിറപ്പ് നടക്കുകയല്ലേ?
സാരമില്ല മകനെ, ഇതുനിന്റെ നിലനിൽപ്പിനു നല്ലതാണ്. ഒരു സ്വന്തം നിനക്ക് കെട്ടിപ്പെടുക്കാനാവും.അനുഭവസ്ഥയല്ലൊ ഞാൻ.! സ്വന്തം എന്നുപറയുവാൻ ചിലത് ഉണ്ടാവുമെങ്കിൽ,അതില്പരം വേറെന്തുവേണം

തനിയാവർത്തനം

“പറ്റിച്ചേ അമ്മയെ പറ്റിച്ചേ ഞാൻ”
പൊന്നുണ്ണിത്തുള്ളിക്കളിച്ചിടുന്നു.
അലകളടങ്ങിയ പൊയ്കപോലെ
അമ്മതൻ മാനസം ശാന്തമായി
ആ ശാന്തതയിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു
അമ്മതൻ ബാല്യത്തിൻ ചാപല്യങ്ങൾ
………………………………………..
ഏതാനും വത്സരങ്ങൾക്കുമുന്നേ
തന്ത്രത്തിൽ മുന്നിലം ഓമനകൾ
സ്നേഹത്തിടമ്പാം താതനെയൊന്ന്
സന്ദേഹലേശം കൂടാതെയന്ന്
പറ്റിച്ചവ്രുത്താന്ത ആവർത്തനം
പക്ഷമില്ല തനിയാവർത്തനം
ഉച്ചയൂണിന്നായി ഓടിയെത്തും
ഒച്ചേം, വിളിയുള്ള രണ്ടുപേർക്കായ്
നന്നായ് കുഴച്ചു പകുത്തുവെച്ചു
നല്ലകിണ്ണം കൊണ്ടടച്ചു വെച്ചു
കാത്തുകിടന്നതാ സ്നേഹധനൻ
കാലേ മയങ്ങിയോ എന്നുശങ്ക
വൈചിത്രമെന്നേ പറഞ്ഞിടേണ്ടു
വന്നു അന്നല്ലോ നിശബ്ധരായി
അച്ഛനുറങ്ങുന്ന കണ്ടമാത്രേ
അക്ഷണം തോന്നിയാ കള്ളത്തരം
പമ്മി കടന്നുണ്ടു കിണ്ണം മോറി
ചെമ്മേ പഴേ പോൽ അടച്ചു വെച്ചു
കണ്ണിലൊളിച്ച കുസ്രുതിയുമായ്
കേമത്തിലങ്ങു മടങ്ങിപ്പോയി
തന്റെ മയക്കമുണർന്ന നേരം
താതന്നു തോന്നിയാ പന്തികേട്
മേശമേലപ്പോൾ കണ്ടതാ കിണ്ണം
ലേശം പോലും സ്ഥാനം മാറിടതെ
വന്നതില്ലയോ ഊണുകഴിക്കുവാൻ
വന്നു സംഭ്രമം നടുങ്ങിപ്പോയി
അന്വേഷണമങ്ങു അയലത്തുമെത്തി
അയ്യോ,അറിവീല ചൊല്ലിയവർ
എല്ലാരും കൂടെ പരിഭ്രമിക്കേ
എത്തിയതാ കൊട്ടുംവാദ്യവുമായ്
ഓടിയണങ്ങു, വാരിയെടുത്തു
ഓമനമുത്തങ്ങൾ നൽകിയച്ഛൻ
എന്തേ വന്നില്ല ഉച്ചക്കു ഉണ്ണുവാൻ
ഏറെ പരിഭ്രമിച്ചല്ലോവച്ഛൻ
‘പറ്റിയല്ലോ, പണി ഇന്നച്ഛന്
പാത്രം തുറന്നെന്തേ നോക്കിയില്ലാ’
………………………………….
രണ്ടുകുരുന്നിലെ ഒന്നിന്നിതാ
കൊണ്ടു ആ അച്ചന്റെ തിങ്ങലേറേ
കാലങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞ ശേഷം
കാണാം ആവർത്തനചക്രമെന്നും
എന്നതു സത്യം എന്നറിയുന്നു
എക്കാലത്തേക്കും പാഠമായി.

നോവ്

തന്നെ പിളർക്കുന്ന നോവ്, ഇതു
താനേ സഹിക്കേണ്ട നോവ്
മുപ്പതുമുക്കോടി ദേവകളെയും
മുട്ടി വിളിക്കുന്ന നേരം
മധുരിതമായൊരു വരവ്
മമ സന്തതിയുടെ വരവ്
ആരായിരുന്നാലും കരളിന്റെയുള്ളിൽ
ആർദ്രത നിറയുന്ന നേരം
താഴത്തും തലയിലും വെച്ചിടാതെ
താലോലിക്കാനൊരു കുഞ്ഞ്
അമ്മ യശോദതൻ മാറിലെഭാവം
അപ്പാടെ അമ്മയും ഒപ്പി
ബാല്യം കഴിഞ്ഞുള്ള കൌമാരഭാവങ്ങൾ
ബാലിശമാണെന്നറികിലും, ദേവകി-
ത്തന്നുടെ ശരണാർത്ഥമോഹങ്ങൾ
തന്നിലും അമ്മ വളർത്തി
വേഗത്തിൻ കാലത്തു വൈകാതെ എത്തണം
വേഗങ്ങളൊട്ടുമേ പോരന്നു സങ്കടം
വേഗത്തെകൂട്ടുവാൻ വേഗേന പോയി
വേഗമാർഗ്ഗത്തെ വരുത്തി കൊടുത്തു
നന്നായ് നയിക്കുകിൽ നല്ലഗുണ നിധി
നന്നായ് നയിക്കുവാൻ ശ്രദ്ധ അടിവര
സാരോപദേശത്തിൻ മേം പൊടി ചേർത്ത്
സാഭിമാനം കൊടുത്തു താക്കോലിനെ
ഉപ്പും മധുരവും രുചിക്കുന്ന തർക്കം പോൽ
ഉള്ളത്തിൽ ചിന്തകൾ ചാഞ്ചാടിയെങ്കിലും
സൂക്ഷിക്കണേ എന്ന താക്കീതു മാത്രമേ
സൂക്ഷ്മമായ് ചിന്തിച്ചാൽ നൽകാൻ തരമുള്ളൂ
ആയുരാരോഗ്യത്തെ നൽകണേ കുഞ്ഞിന്
ആദിപൂണ്ടമ്മ ചിലപ്പോൾ വിളിച്ചുപോയ്
ഒന്നും വരില്ലെന്ന ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തിൽ
ഒട്ടുകാര്യങ്ങൾ ഇരുട്ടിലായി
ചാഞ്ചാടും ചിന്തകൾ പെരുകുന്ന നേരത്തൊ?
ചിട്ടയായ പരിശോധനയില്ലാണ്ടോ?
ഭാഗ്യത്തിന്റെ കണങ്ങൾ കുറഞ്ഞീട്ടോ
ഭാവിതന്നെ ഇരുട്ടിലായ് മാറുന്നു
ആരുടെയൊക്കെയോ അശ്രദ്ധമൂലമായ്
ആയുസ്സൊടുങ്ങുന്ന കാഴ്ചകൾ ചുറ്റിലും
വേഗത്തിൽ പായുന്ന യുവത്വസ്വപ്നങ്ങളോ
വേഗേനചെന്നു മണ്ണീലടിയുന്നു
നെഞ്ചുപിളർക്കുന്ന നോവ്, ഇതു
താനേ സഹിക്കേണ്ട നോവ്
മുപ്പതുമുക്കോടി ദേവകളേയും
മൊത്തം ശപിക്കുന്ന നേരം

കേൾവിക്കാരുടെ മനശ്ശാസ്ത്രം

എനിക്കവരെ മാറ്റാതെവയ്യ
ഏറെ ഉപയുക്തയാണെന്നിരിക്കലും
ആത്മാർത്ഥമായെന്നെ സേവിച്ചു പോരുന്ന
ആ സഹായിയെ മാറ്റാതെവയ്യ
കാരണം അവളോടു ചൊല്ലാൻ വയ്യ
കാര്യമവളുടെ ദു:ഖഭാഷ്യമല്ലോ
താനേ ഒഴിഞ്ഞാലതത്രയും നല്ലതു
നിന്നോടൊഴിയുവാൻ ചൊല്ലാൻ വയ്യ
തിങ്ങൽ സഹിക്കാൻ ഞാൻ പ്രാപ്തയല്ല
തിങ്ങുമാചങ്കോ തണുപ്പിക്കാമെങ്കിലും
ഏറ്റുപിടിക്കുമാ ദു:ഖത്തിൻ വിങ്ങലോ
ഏറെ സഹിക്കുവാൻ പ്രാപ്തയല്ല
കുഞ്ഞവളുടെ കൈവിട്ടു പോയോ
കുഴഞ്ഞു പഠനം, അടക്കവുമില്ല
പ്രത്യക്ഷലക്ഷണം കോപവും വാശിയും
പ്രശ്നമിതാകെ കൈവിട്ടു പോയോ
എല്ലാരും താന്തോന്നി എന്നു ചൊല്ലി
എത്തി നിവ്രുത്തിക്കായ് മനശ്ശാത്രലോകേ
തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദ്യശരമൈയ്തു
തിക്തമാ പ്രശ്നം പുറത്തു ചൊല്ലി
പൌരുഷം പാരുഷ്യം കാട്ടുകയോ
പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്നടുത്തോ ദുഷ്കാമകേളീ
ഇത്തരുണമുണ്ടായ ആത്മസംഘർഷം
ഇന്നിതാ പാരുഷ്യം കാട്ടുകയോ
കണ്ടുപിടിച്ചു ചികിത്സാവിധി
കാര്യോപദേശവും മരുന്നും വേണം
കുറയും നിസ്സംശയം സഹകരിച്ചാൽ
കാലക്രമേണേ, ചിക്തിത്സാവിധി
കാരണം വീട്ടിൽ പറയാൻ വയ്യ
കാരുണ്യമന്യേ പ്രതീകരിച്ചെങ്കിലോ
കൊലവിളി നടത്തുമാ താതന്റെ ദു:ഖം
കൊച്ചിന്റെ ഭാവിയോ പറയാൻ വയ്യ
അവളീദു:ഖം എങ്ങിനെ താങ്ങും
ആരുണ്ടീക്കഥ പുറത്താകാതെ നോക്കും
ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങി പറഞ്ഞു എന്നോടവൾ
ഞാനീക്കനത്തെ എങ്ങിനെ താങ്ങും
ഈവിധം നാളുകൾ നീങ്ങിയെന്നാൽ
ഈ ദു:ഖഭാഷണം ഇങ്ങനെ നീങ്ങിയാൽ
കാഠിന്യമെന്റെ മനസ്സിന്നുതാങ്ങുവാൻ
കഷ്ടമാണിങ്ങിനെ നീങ്ങിയെന്നാൽ
കാര്യമെൻ സ്വാസ്ഥ്യം ഉടക്കാൻ വയ്യ
കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കി നേടിയതല്ലോ
എന്തിന്നറിവു കടത്തി ഉടക്കണം
എനിക്കവളെ മാറ്റാതെ വയ്യ

സ്വന്തം

ഞാൻ റാണാ എന്ന റാണി. എനിക്കു സ്വന്തമായൊരു കിടപ്പാടമുണ്ട്.ഇനിയാരും എന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാൻ തുനിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല .പലരും പലവട്ടം നോക്കിയതാണ്,എന്തോ എനിക്കിവിടം വിടാനാവില്ല.ഇവിടെ എന്തുണ്ടായിട്ടാണെന്നു ചോദിക്കാം പക്ഷേ അതങ്ങിനെയാണ്.ഒരു പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടക്കാരുട പ്രകൃതമാവും. എത്ര തല്ലിയോടിച്ചാലും പോകാനാവാത്ത ജന്മങ്ങൾ.
ആണിനെ വേണം എന്നാശിച്ചവരുടെ കയ്യിലേക്ക് ഒരു അബ്ദമായി എത്തിപ്പെട്ടങ്കിലും അവരെന്നെ സ്വീകരിച്ചു. റാണാ എന്നു പേരിട്ടു,ചിലരെല്ലാം റാണി എന്നു തിരുത്തി വിളിച്ചു.എന്തായാലും ഒരുപോലെ, പോരിലെന്തിരിക്കുന്നു അല്ലോ ? നല്ലഭക്ഷണവും കിടപ്പാടവും ഒരുക്കി അവരെന്നെ വളർത്തി. അതിന്റെ നന്ദി ഞാനെന്നും കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടെപ്പോഴോ എനിക്കീ ഈ ബന്ധനം മടുപ്പുളവാക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ, എങ്ങനെ കാലം തള്ളിനീക്കാനാവും. വരവുകളുടെ അറിയിപ്പു പോലും നടത്താനാവാതെ ,(മുഖ്യമായും ഞങ്ങളുടെ കർമ്മം അതാണല്ലോ!! ) ചിലസമയത്തു അറിയിപ്പു നടത്തിയാൽ ചീത്ത, ചിലപ്പോൾ നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ ചീത്ത. പലതവണ ഇവിടുന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് ,അപ്പോഴല്ലെ മനസ്സിലാകുന്നത് എനിയ്ക്കതിനാവില്ലയെന്ന്. അപ്പോഴെല്ലാം തിരിച്ചുവന്നു. എന്റെ തിരിച്ചുവരവിൽ അവർ സന്തോഷിക്കുന്നതായും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
പിന്നീടെപ്പോഴോ ആരുമെന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതായി.അതോ സാഹചര്യങ്ങൾ മൂലം ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റാതായതൊ? എല്ലാവർക്കും അവരവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾതന്നെ വലുത്,അതിനിടയ്ക്ക് ഈയുള്ളവളെ ആരു ശ്രദ്ധിക്കാൻ.ചിലപ്പോൾ കിടപ്പുപോലും മലമൂത്രവിസർജ്ജ്യങ്ങൾക്കിടയിലായി. കുളിച്ചകാലം മറന്നു. പക്ഷേ മുടങ്ങാതെ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം കിട്ടിയിരുന്നു.അതും ചിലപ്പോൾ മുടങ്ങാൻ തുടങ്ങി.ഒരു ദിനം സ്വതന്ത്രയാക്കി. കോണ്ടുകളഞ്ഞു എന്നുപറയുന്നതാവും ശരി. എനിക്കങ്ങനെ പൊവാനാകുമൊ?
പുതിയ കൂട്ടുകാരെല്ലാം പറഞ്ഞൂ“ എന്തിനു നീ അവിടെ പോകണം? നിന്നെ വേണ്ടാത്തവരെ നിനക്കും വേണ്ടാ?”
കുറച്ചുകാലം ഞാനും അതുനടിച്ചു നടന്നു ,പറ്റുന്നില്ല.ഞാനെന്റെ മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി.ദുർഘടം പിടിച്ചതായിരുന്നു ആ യാത്ര. ഒരു കാലിന്റെയും, ഒരു കണ്ണിന്റെയും ഫ്യൂസുപോയികിട്ടി. കർമ്മഫലം എന്നാശ്വസിക്കയല്ലാതെ എന്തുവഴി. അവസാനം ഒരു രാത്രി ങാൻ തിരിച്ചത്തി. വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു,പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥാനത്റ്റു കിടന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ. ഉണർന്നപ്പോൾ നേരം നന്നായി വെളുത്തിരുന്നു.ഇത്രയും നന്നായി,ഭയരഹിതമായി ഉറ്ങ്ങിയ കാലം മറന്നപോലെ!
ആരും ആട്ടിയോടിച്ചില്ല,കണ്ടതായിപ്പോലും നടിച്ചില്ല. ചുറ്റുവട്ടത്ത് ധാരാളം അടുക്കളയുള്ളതിനാൽ ആഹാരത്തിനു മുട്ടുണ്ടായില്ല. അവഗണന നിറഞ്ഞതെങ്കിലും കാലം കടന്നുപോയി.
എനിക്കു നാലു കുഞ്ഞുങ്ങൾ പിറന്നു. മൂന്നാണും, ഒരു പെണ്ണും.രണ്ടാണിനെ എവിടേക്കോ ഇവർ കൈമാറിയിരിക്കുന്നു.ഞാനിവിടെ എത്തിയതു പൊലെ. പെണ്ണിനെ ആർക്കും വേണ്ടാ.അവൾ സ്വതന്ത്രയായി വളരട്ടെ.അടിമത്തം അവളുടെ ചോരയിൽ അലിയാതിരിക്കട്ടെ. അമ്മയുടെ ച്രും ഉപഗ്രഹം പോലെയല്ലേ അവൾ കറങ്ങുന്നത്. ഇതിലൊരു അർത്ഥവുമില്ല,നാലു ദിനം കഴിഞ്ഞാലിവൾ ഇവർക്കൊരു ശല്യമാകും.ഇവളല്ല, ചറ്റുംകൂടുന്ന സുഹ്ദൃവലയം വിധി. ഒരുത്തനെ ഇവിടെത്തന്നെ കെട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട് ഇവർക്കു അവനെ വേണമത്രെ, ബന്ധനത്റ്റിന്റെ നോവവനറിയുന്നുണ്ട്.സദാസനയവും കരച്ചിലാണ്, എങ്ങനെ കരയാതിരിക്കും? സകലസ്വാതന്ത്രവും അനുഭവിച്ചു ഒരുകൂടപ്പിറപ്പ് നടക്കുകയല്ലേ?
സാരമില്ല മകനെ, ഇതുനിന്റെ നിലനിൽപ്പിനു നല്ലതാണ്. ഒരു സ്വന്തം നിനക്ക് കെട്ടിപ്പെടുക്കാനാവും.അനുഭവസ്ഥയല്ലൊ ഞാൻ.! സ്വന്തം എന്നുപറയുവാൻ ചിലത് ഉണ്ടാവുമെങ്കിൽ,അതില്പരം വേറെന്തുവേണം

പ്രഭാതചിന്തകൾ

ഇരുൽമൂടിയ വാനത്തിൽ നേരീയചുവന്ന പ്രകാശം പടരുകയാണ്.
പ്രകാശത്തെ വരവേൽക്കാനായി പൂവങ്കോഴി മുഴക്കിയ രണ്ടാമത്തെ ശംഖനാദം മുഴങ്ങിയിട്ട് ഏറെനേരമായില്ല.
പക്ഷികളുടെ കളകൂജനങ്ങൾ പുലരിയുടെ വരവിനെ വായ്ക്കുരവയിട്ട് വരവേൽക്കുന്നു.
അമ്പിളിയുടെ പാൽപ്പുഞ്ചിരിയിൽ ചാഞ്ചാടിക്കുഴഞ്ഞ ആമ്പലുകൾ അർക്കന് സ്വാഗതമരുളാനായി അഞ്ജലീബദ്ധരാവാൻ ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
താമരമുകുളങ്ങൾ കാന്തന്റെ വരവിനായുള്ള, രാത്രിമുഴുവൻ നീണ്ട തപസ്സിന്റെ സാഫല്യത്തിൽ പ്രേമപുളകിതരായി, കാന്തനെ വരവേൽക്കാൻ ദളപുടങ്ങൾ വിടർത്തുകയായി.
പ്രകൃതീദേവിയാകട്ടെ തെളിഞ്ഞുവരുന്ന പ്രകാശക്കടലിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ചു തെളിയാനായി ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്നു.
“കൌസല്യാസുപ്രദാരാമപൂർവ്വാസന്ധ്യാപ്രവർധതേ, ഉത്തിഷ്ഠകമലാകാന്താത്രൈലോക്യം മംഗളം ഗുരു.“
വെങ്കിടേശ്വ സുപ്രഭാതം പാടി അലാറം പ്രഭാതകാഴ്ചകളിലേക്കായി ഉണർത്തുന്നു. കുഞ്ഞുമോളതാ തന്റെ പുതപ്പ് തപ്പിയെടുത്ത് തലവഴിമൂടുന്നു. ഏതു ഒരുക്കത്തിലും അവൾക്ക് അറിയാം, ഇപ്പോ അമ്മ ഏണീറ്റു പോകും, അധികം വൈകാതെ അച്ഛനും എണീറ്റു പോകും, പിന്നെ തണുക്കാതിരിക്കാൻ ഇതല്ലെ മാർഗ്ഗമുള്ളൂ.
‘’ഇന്ന് ഏതാ ദിവസം? മുടക്കുദിവസാണല്ലോ, ഭാഗ്യം നേർത്ത എണീക്കണ്ട.”
പുതപ്പുകൊണ്ട് മൂടി ഒന്നുകൂടെ അവിടെത്തന്നെ ചുരുണ്ട്കൂടി.
ഇനി ഒന്നുകിൽ ചായയുടെ മണം മൂക്കിലടിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ മുഖത്ത് വെയിലടക്കണം എന്നാലേ എണീക്കൂ
പക്ഷേ, പുള്ളിക്കാരന് ഒന്നുണർന്നാൽ പിന്നെ ഒരക്കം വരില്ല. രാവിലെ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കണേന്റെ സുഖം എത്രയായാലും അങ്ങട് മനസ്സിലാവില്ല. നേർത്തെ എണീക്കാന്നുള്ളതു ഒരുനല്ലശീലാത്രെ !
പണ്ടെക്കെ പിടിച്ചുകിടത്താൻ പറ്റുമായിരുന്നു.ഇപ്പോ പിള്ളേരെക്കെ വലുതായില്ലേ??
മനുഷ്യന്റെ ഓരോ അവസ്ഥകള്. ഓരോസമയത്ത് ഓരോന്നിനാ പ്രധാനം! സ്ഥായിയായൊരു ഭാവവുമില്ല.
പ്രണയകാലത്തെ മറികടന്ന് മമതക്കാണ് ഇപ്പോ സ്ഥാനം, കുട്ടികൾ ഒരിക്കലും അതു സമ്മതിച്ചുതരാറില്ലങ്കിലും.
ജീവിതം തുടങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാം അവരവർക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു.,ഇപ്പോ കുട്ട്യോൾടെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞട്ടു മതി ബാക്കി എന്നതാണ് അവസ്ഥ.
ഒരു കണക്കിനു അതും തങ്ങൾക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ, ചെയ്തുകൊടുക്കാതിരുന്നാൽ കുറ്റബോധം ഇരുത്തിപൊറുപ്പിക്കുമോ?
എല്ലാം “അവനവനാത്മസുഖത്തിനായ്വരേണം“ എന്നാണല്ലോ.
പക്ഷേ ഈ രാവിലെ എണീക്കുന്നതിനോട് മാത്രം … ശരിയാവുന്നില്ല.
“വെളുക്കുമ്പോൾ ഉണർണം, വെളുത്തുള്ളതുടുക്കണം
വെളുപ്പിൽ ക്ഷേത്രദൈവത്തെ എളുപ്പം തൊഴുതീടണം“
ഇതൊക്കെ കേട്ടും ചൊല്ലിയും തന്നെയാണ് വളർന്നത്, പറഞ്ഞീട്ടെന്താ കാര്യം ഇപ്പഴും അതിരാവിലെ എണീക്കാന്നു പറഞ്ഞാൽ ചതുർത്ഥിയാ.
കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ രാവിലെ വിളിച്ചാലുടൻ എണീക്കും, എന്നട്ടോ! കൊറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ കാണാം കിടക്കേല് നമസ്ക്കരിച്ച് കെടക്കണത്. ശരിക്ക്യന്നെ ഒറക്കാവും, തട്ടിവിളിച്ച് ചോദിച്ചാൽ തൊഴുതു നമസ്കരിക്കാണെന്നു തെളിഞ്ഞു നിൽക്കും.
എവിടെങ്കിലും പോവാനാണെങ്കിൽ ചാടിഎണീക്കേം ചെയ്യും. പക്ഷേ എന്നും എണീക്കണങ്കിൽ കഷ്ടം തന്ന്യാ.
വലുതായി പഠിക്കാൻ കുറേയേറെ ഉണ്ടായപ്പോൾ നേരത്തെ എണീക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയതാണ് ,‘പട്ടീടെ വാലുണ്ടോ പന്തീരാണ്ടുകാലം കുഴലിട്ടാലും നിവരുന്നു‘!!!. ഉറക്കവുമില്ല, പഠിപ്പുമില്ല.
ഹോസ്റ്റലിൽ വെച്ച് മറ്റുകുട്ടികൾ ചെയ്യുന്നതു കണ്ട് ഒരു ശ്രമം കൂടെ നടത്തിനോക്കിയപ്പോൾ ഒരു വാച്ച് മേന്റെ ജോലി പോയതു മാത്രം മിച്ചം.
എന്നും അലാറം വെച്ച് പഠിക്കാനായി എണീക്കും, കുറച്ചു പഠിച്ച് മേശമേൽ തലവെച്ചുറങ്ങും ലൈറ്റും ഇട്ടീട്ടുണ്ടാവും
അന്നൊരുദിവസം റൂമേറ്റ് അവിചാരിതമായി എണീറ്റു, അപ്പോ കണ്ട കാഴ്ച കേമമായിരുന്നു. ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടികളെയും നോക്കി ഉറങ്ങാതൊരാൾ ജനാലക്കരികിൽ നിൽക്കുന്നു
നാട്ടുമ്പുറത്തുനിന്നു വന്നവരല്ലെ, ജനാല അടച്ചു കിടക്കണ ശീലമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ താഴത്തെ നിലയിലുള്ളവർ നിർബന്ധമായും ജനാല അടച്ചുകിടക്കലും, പഴനിയുടെ പണിയും, നേരത്തെ എണീറ്റു പഠിക്ക്യാന്നുള്ള അതിമോഹവും ഇല്ലാതായി.
അതിനുശേഷം ഇപ്പോഴാണ് നേരത്തെ എണീക്കേണ്ടി വന്നത്, മോളേ നേരത്തെ ട്യൂഷന് പറഞ്ഞു വിടണ്ടെ!!
ഇടക്കിടക്ക് മോളെ ബ്ലാക് മെയിൽ ചെയ്യാറുണ്ട്, അമ്മയുടെ ഈ ത്യാഗത്തിന്റെ കണക്കും പറഞ്ഞ്. ഇതിനും ചേർത്ത് മാർക്കു വാങ്ങണം എന്നാണു ഡിമാന്റ്. പറയല്ലാണ്ട് എന്താ അവരവർക്ക് പറ്റണപോലെ ചെയ്യട്ടെ, മടികാണിക്കാൻ തോന്നല്ലേ എന്നു വിചാരംണ്ട്
ഒരു ചായേടെ മണം മൂക്കിലടിക്കുന്നുണ്ട്! എണീറ്റേക്കാം, കെടന്നാലേ കാര്യങ്ങളൊന്നും നേരനടക്കില്ല. പിന്നെ അതിന്റെ പൊല്ലാപ്പ്.
പഴനി ഇപ്പോ എവിടെയാവും, വയസ്സനായിക്കാണും എന്നാലും കൈയ്യിലിരിപ്പു മാറാൻ വഴിയില്ല.

കൂട്ടായ്മ

കാടിനടുത്തുള്ള ഒരു വള്ളിപ്പടർപ്പിലാണ് കോഴിക്കുടുംബം താമസിച്ചിരുന്നത്.
കോഴിക്കുടുംബം എന്നു പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ കോഴിയും, അമ്മക്കോഴിയും കൂടെ പത്തുപതിനഞ്ച് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളും.
ആ വള്ളിപ്പടർപ്പിനു വളരെയധികം പ്രത്യേകതകളുയുണ്ട്, കാക്കകളും, മൂങ്ങകളും, കുയിലുകളും, മൈനകളും പലതരം തത്തകളും, എന്നു വേണ്ട നിരുപദ്രവികളായ ഒട്ടുമിക്ക പക്ഷികളും അവിടെ ഒരുമയോടെ പാർത്തിരുന്നു.
വന്മർങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് പരുന്തുപോലുള്ള ഉപദ്രവകാരികളായ പക്ഷികൾ ശല്യപ്പെടുത്താറില്ല.
വള്ളിപ്പടർപ്പിനടുത്ത കൊച്ചുമൈതാനത്തിനപ്പുറം കൊടുംകാടാണ്.
നമ്മുടെ കോഴിക്കുങ്ങുങ്ങൾ പുറത്തുവന്നീട്ട് രണ്ടുമൂന്നുദിവസമേ ആയുള്ളൂ.
സദാസമയവും ഇവർ അച്ഛനമ്മമാരുടെ പുറകെത്തന്നെയാണ്. ഇത്ര എണ്ണത്തെ മേക്കാൻ എന്തുപാടാണെന്നോ?
ഫലമോ നാലാം ദിവസം കൊത്തിപ്പറക്കി നടന്ന കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ മൈതാനത്തിൽ ചെന്നുപെട്ടു.
അവിടെ എത്തണ്ടതാമസം അതുങ്ങളെ ഒരു പരുന്തച്ഛന്റെ കണ്ടു. പോരേ പൂരം!!
പരുന്തച്ഛൻ പാഞ്ഞ് പറന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഭാഗ്യത്തിന് അമ്മകോഴി അതു കണ്ടു.”ഓടിയ്ക്കൊ മക്കളെ” എന്നു കേട്ടതും കോഴികുഞ്ഞുങ്ങള് ഓടലാഓട്ടം.
പക്ഷേ ഒരു പാവം കോഴിക്കുഞ്ഞുമാത്രം പരിഭ്രമത്തിനിടെ എതിർവശത്തേക്കാണ് ഓടിയത്.
ചെന്നുപെട്ടതൊ കൊടും കാടിന്റെ തുടക്കത്തില്!!! ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ആരുമല്ല കൂടെ.
എവിടെയാണ് എത്തിപ്പെട്ടതെന്ന് അതിനുണ്ടൊ അറിയുന്നു?
അമ്മയെ വിളിച്ച് കരയുകയല്ലാതെ എന്തുചൊയ്യാൻ?
അങ്ങനെ കരഞ്ഞുകരഞ്ഞു തിരഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, ഒരു കുറുക്കച്ചാരുടെ മുന്നിൽ പെട്ടു
കുറുക്കൻ കോഴികളെ തിന്നുന്ന ജീവിയാണെന്നോ, തന്നെ കണ്ടാൽ ബാക്കിവെച്ചേക്കില്ല എന്നൊക്കെ അതിനുണ്ടോ അറിയുന്നു പാവം അവിടെ ആകെ കണ്ട ഒരു ജീവിയാണേ!!
കോഴിക്കുഞ്ഞ് വേഗം കുറുക്കന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെന്നു, എന്നീട്ടു ചോദിച്ചു,“എന്റെ അച്ഛനേം അമ്മനേം കണ്ടോ? അവരുടെ അടുത്ത് എന്നെ എത്തിക്കാമൊ?”
ഈ പൊടിക്കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ കണ്ടുതന്നെ കുറുക്കച്ചാരുടെ വായിൽ വെള്ളമൂറി, പിന്നെയാണോ രണ്ടു മുഴുത്ത കോഴികളുടെ കാര്യം കേട്ടാൽ!!
അവൻ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു, “എന്താ കുഞ്ഞേ കാര്യം?”
പാവം കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായതെല്ലാം വള്ളിപുള്ളിവിടാതെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
രണ്ട് മുഴുത്ത കോഴികളും പത്തുപതിനഞ്ച് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളും, അതും ഈ കൊച്ചുമൈതാനത്തിനപ്പുറത്ത്, കുറുക്കച്ചാർക്ക് കൊതി അടക്കാനായില്ല. ഇതിനെ പാട്ടിലാക്കി കൊണ്ടാക്കാൻ ചെന്നാൽ ബാക്കി ഉള്ളതിനെ കൂടെ അകത്താക്കാലൊ!!
“പേടിക്കണ്ടാട്ടോ, പരുന്തമ്മ റാഞ്ചാതെ നിന്റെ അമ്മേടെ അടുത്ത് എത്തിക്കാട്ടോ“ കുറുക്കച്ചാർ അതിനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
കോഴിക്കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് കുറുക്കച്ചാർ വള്ളിപ്പടർപ്പു ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.പരുന്തമ്മയെപ്പേടിച്ച് കോഴിക്കുഞ്ഞ് കുറുക്കച്ചാരുടെ കാലിന്റെ അടീന്നു മാറാതെ നടക്കയാണ്.
ഈസമയം ഇതിനെ കാണാതെ എല്ലാപക്ഷികളുംകൂടെ വള്ളിപ്പടർപ്പിൽ തപ്പലൊടുതപ്പൽ.
പെട്ടന്നല്ലേ കാക്കമ്മ അതു കണ്ടത് ,കുറുക്കച്ചാരുടെ കാലിന്നടിയിൽ നടന്നു വരുന്നു കക്ഷി.
ഇനിയെന്തുചെയ്യേണ്ടു എന്നറിയാതെ ആ പക്ഷിക്കൂട്ടം ഒന്നു പകച്ചുപോയി. പകച്ചു നിന്നീട്ടു കാര്യമില്ലന്നവർക്കറിയാം
കുറുക്കന് വള്ളിപ്പടർപ്പിൽ കടന്ന് ആരേയും ഉപദ്രവിക്കാൻ പറ്റില്ല, പക്ഷേ എങ്ങനെയെങ്കിലും കാലിന്നടിയിലുള്ളതിനെ രക്ഷിക്കേണ്ടേ!1
അവർ കുറേതലപുകച്ചു. അവസാനം കുയിലമ്മ ഒരു മാർഗം നിർദേശിച്ചു.: വേട്ടപ്പട്ടികളുടെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റുന്നവർ ധാരാളമുണ്ടല്ലോ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ. കുറുക്കൻ ഇവിടെ എത്തിയാലുടനെ വേട്ടപ്പട്ടികൾ കുരച്ചുതുടങ്ങണം. അതുകേട്ട് കുറുക്കൻ ഓടിപൊക്കോളും.അപ്പേൾ ആരെങ്കിലും കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ തൂക്കിയെടുത്ത് ഇങ്ങോട്ടിടണം.അങ്ങനെ പരുന്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കം
കുറുക്കച്ചാർ കൊതീം കൊണ്ട് വരുമ്പോഴുണ്ട് വേട്ടപ്പട്ടികൾ കുരക്കുന്ന ശബ്ദം ജീവനേക്കാൾ വലുതല്ലല്ലോ കോഴി, ഈ കോഴിപോയാൽ മറ്റെന്ന്.അവൻ ജീവനും കൊണ്ട് തിരിച്ചോടി. പാവം നമ്മുടെ കോഴിക്കുഞ്ഞും കൂടെത്തിരിച്ചോടാൻ തുടങ്ങിയതാണ് .പക്ഷേ കാക്കമ്മ ഉടനെ അതിനെത്തൂക്കിയെടുത്ത് വള്ളിപ്പടർപ്പിലേക്കിട്ടു.
കോഴിക്കുഞ്ഞിനു ലേശം വേദനിച്ചെങ്കിലും എല്ലാം ശുഭപര്യവസാനിച്ചു.

അമ്മക്കുരങ്ങന്റെ ബുദ്ധി

കാട്ടിൽ, ഒരു അമ്മക്കുരങ്ങനും, കുട്ടിക്കുരങ്ങനും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ കാട്ടിലൂടെ ചാടിച്ചാടി പോവുകയായിരുന്നു. അതാ ദൂരെ പഴുത്ത വാഴക്കുല നിൽക്കുന്നു. കുട്ടിക്കുരങ്ങന്റെ വായിൽ കപ്പലോടിക്കാം, അവൻ അമ്മയെ തോണ്ടി വിളിച്ചു കാട്ടി. എന്നീട്ടു പറഞ്ഞു “ എനിച്ച് പഴം വേണമ്മേ”
“വാ നോക്കാം” രണ്ടുപേരും അവിടേക്കു നീങ്ങി.
അപ്പോഴല്ലേ കണ്ടത് പഴക്കുലനിറയെ കടിച്ചാകടയണ ഉറുമ്പുകൾ.
എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അമ്മക്കുരങ്ങൻ ഞൊടിയിട നിന്നുപോയി.
അമ്മക്കുരങ്ങൻ ഉറുമ്പുകളോടു ചോദിച്ചു, “ഉറുമ്പുകളെ, ഉറുമ്പുകളെ എന്റെ കുഞ്ഞിനു തിന്നാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ഒരു പഴം അരിഞ്ഞെടുത്തോട്ടെ?”
“അയ്യടാ, ഒരു പഴം പോലും തൊട്ടുപോകരുത്. ഒക്കെ ഞങ്ങക്കുള്ളതാ. തൊട്ടാ ഞങ്ങൾ കടിച്ചു പൊളിക്കും”
കുട്ടിക്കുരങ്ങന് വലിയ സങ്കടമായി അവൻ കിണുങ്ങാൻ തുടങ്ങി,“ ഉം…….. ഇനി എന്താ ചെയ്യാ ?എനിച്ച് പഴം തിന്നാൻ കൊതിയായിട്ടു വയ്യാ. എനിച്ച് പഴം വേണമ്മേ“
“കരയണ്ട മോനേ നമുക്കു വഴിയുണ്ടാക്കാം” അമ്മക്കുരങ്ങൻ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്നീട്ട് എന്താ ചെയ്തത് എന്നോ അത് ഒരു വലിയ കമ്പ് എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് ആ കുലയുടെ തണ്ടിൽ തട്ടാൻ തുടങ്ങി. കുല ഇളകാൻ തുടങ്ങിയതൊടെ ഉറുമ്പുകൾക്ക് കുലയിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റാതായി. അവ ഒന്നൊന്നായി കുലയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പൊയി.
അങ്ങനെ ഉറുമ്പുകളെല്ലാം ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ അമ്മക്കുരങ്ങൻ കുട്ടിക്കുരങ്ങന് പഴം പറിച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നീട് അടുത്ത മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് വേണ്ടുവോളം പഴം തിന്നു വയറു നിറച്ചു
ബുദ്ധിയും ക്ഷമയും ഉണ്ടങ്കിൽ ഏതു വിഷമം പിടിച്ച് കാര്യവും സാധിച്ചെടുക്കാം.

നമ്മൾ നേടീടും

ജനുവരി 26, റിപ്പബ്ളിക്ക് ദിനം . ഇന്ത്യ പൂർണ്ണ സ്വരാജ് നേടിയിട്ടു60 വർഷം തികയുന്നു സ്വാതന്ത്രസമരപ്രസ്ഥാനം ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരുതരത്തിൽ ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

നമ്മൾ നേടീടും
നമ്മൾ നേടീടും നമ്മൾ നേടീടും നമ്മൾ നേടീടും ഒരുനാൾ
ഓഹോ മനസ്സിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ട് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം, നമ്മൾ നേടീടും ഒരുനാൾ
പുലരും ശാന്തി എങ്ങെങ്ങും പുലരും ശാന്തി എന്നെന്നും പുലരും ശാന്തി എങ്ങെങ്ങും ഒരുനാൾ
ഓഹോ മനസ്സിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ട് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം, പുലരും ശാന്തി എങ്ങെങ്ങും ഒരുനാൾ
നമ്മൾ ഒത്തുനീങ്ങീടും കൈകൾ കോർത്തു നീങ്ങീടും നമ്മൾ ഒത്തുനീങ്ങീടും ഒരുനാൾ
ഓഹോ മനസ്സിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ട് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം , നമ്മൾ ഒത്തുനീങ്ങീടും ഒരുനാൾ
ഇല്ലാഭയമിന്നാരെയും ഇല്ലാഭയമിന്നാരെയും ഇല്ലാഭയമിന്നാരെയും തെല്ലും
ഓഹോ മനസ്സിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ട് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം , ഇല്ലാഭയമിന്നാരെയും തെല്ലും
നമ്മൾ നേടീടും നമ്മൾ നേടീടും നമ്മൾ നേടീടും ഒരുനാൾ
ഓഹോ മനസ്സിൽ വിശ്വാസം ഉണ്ട് പൂർണ്ണ വിശ്വാസം, നമ്മൾ നേടീടും ഒരുനാൾ

കേശാദിപാദം

കേശാദിപാദം
അഞ്ജനകൃഷ്ണാ ഞാൻ കേശാദിപാദം നിൻ
മഞ്ജുളഗാത്രത്തെ കൈ തൊഴുന്നേൻ
ആർത്തീഹരാ നിന്റെ പീലിത്തിരുമുടി
ഓർത്തുഞാനെപ്പോഴും കൈത്തൊഴുന്നേൻ
ഇന്ദു എട്ടാം നാളുദിച്ചപോൽ നെറ്റിയും
സുന്ദർചില്ലികളും തൊഴുന്നേൻ
ഈരേഴുലകിലും കാരുണ്യം വർഷിക്കും
നീർജനേത്രങ്ങൾ കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഉള്ളത്തിലേറുന്ന ഭക്തിയോടെനെന്നും
എള്ളിൻ പൂ നാസിക കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഈരിന്റെ പ്രാർഥന എല്ലാം ശ്രവിക്കുന്ന
ചാരുറ്റ കർണ്ണങ്ങൾ കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഋഷികേശാ നിൻ അരുണ കപോലയുഗം
ഉഷനിശ ഭേദമന്യേ തിഴുന്നേൻ
എന്നെന്നും നിന്നുടെ മുല്ലപ്പുപ്പല്ലുകൾ
ഒന്നൊടെ ചിന്തിച്ചു കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഏണാങ്കശോഭയെ വെല്ലും സ്മിതമോലും
ശോണാദരം നിത്യം കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഐശ്വര്യം നേടുവാൻ നിന്റെ പത്മാനനം
ഈശ്വരാ നിത്യവും കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഒളിചിന്നും കൌസ്തുഭ ശ്രീവത്സമോലുന്ന
കളകണ്ഠവും മാറും കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഔടക്കുഴലു പിടിച്ച നിൻ കൈയ്യുകൾ
പാടിപ്പുകഴ്ത്തി ഞാൻ കൈ തൊഴുന്നേൻ
ഔപമ്യഹീനാ നിൻ ആലിലോദരത്തെ
ദ്രൌപതീരക്ഷകാ കൈ തൊഴുന്നേൻ
അംബുജപാദത്തിൽ മുട്ടും പീദംബരം
തമ്പൌരാനെ നിത്യം കൈ തൊഴുന്നേൻ
അത്തലൊഴിഞ്ഞുടൻ നിൻ പാദപത്മങ്ങൾ
ഉത്തമപൂരുഷാ കൈ തൊഴുന്നേൻ

Bud

When first I saw a cute little bud
I asked “WHAT IS A BUD “no one answered me

Bud! It is the starting of a generation.
Bud, it is like our little little sweet
Wishes which will bloom later


Bud, it comes passing different
Stages of fever, happiness, and horror
It comes passing several stages.
If it loses a single stage, it loses its life.

Don’t pluck it, please
Allow it to bloom
Let it sing and dance
In the garden of beauty for ever

Don’t be afraid of god

Don’t be afraid of god instead love him
Make him your soul believe as your truth
Say your feeling s and solution
Consider him as a good friend

മേഘത്തിന്റെ വിലാപം

കാറ്റിന്റെ കയ്യിലെ കളിപ്പാവയാണു ഞാൻ,
എന്റെ ഈ നിലയ്ക്കാത്ത യാത്രയിൽ,
ഭൂമിതൻ മാറിൽ നിന്ന് ആവിയായുർന്ന നീർത്തുള്ളികളെ
ഘനീഭവിക്കാൻ ഞാൻ ഇടം തന്നീലയോ
വെളുത്ത ഞാൻ നിങ്ങളാൽ കറുത്തു പോയീലയോ
നിങ്ങളേകിയ ഭാർത്താൽ ഞാൻ ഉന്നതങ്ങളിൽ
നിന്നു താഴ്ന്നു പറന്നീലയോ
മാമലകളെന്നെ തടഞ്ഞു നിർത്തുന്നുവല്ലോ
കാറ്റിന്റെ തള്ളലാൽ ഞാൻ ഞരിഞ്ഞമരുന്നുവല്ലോ
സമ്മർദ്ദമാണെന്റെപ്രശ്നം, നീർത്തുള്ളികളെ
നിലനിൽപ്പിനായി എനിക്കു നിങ്ങളെ കൈവിടാതെ വയ്യാ
നിങ്ങൾ നാടിന്റെ നന്മക്കുതകുമാറാകട്ടെ എന്നാശംസിക്കാം
പക്ഷേ, നിസ്സഹായത തന്നെ എന്റെ പക്ഷം

മഴ

നനുനനെ, നനുനനെ തണുപ്പായി
തെരുതെരെ, തെരുതെരെ തുള്ളിയായ
ചറുപറെ,ചറുപറെ മണ്ണിൻ മാറിൽ,
പറപറ പറപറ വീഴുന്നു.
കണ്ടാലും കണ്ടാലും മതിവരില്ല
കൊണ്ടാലീ ദീനം മാറുകില്ല
ഇല്ലെങ്കിൽദാഹം തീരുകില്ല
ഉണ്ടാക്കാനൊട്ടു പറ്റുകില്ല
ചതിക്കാത്ത മഴക്കായി
ചതിക്കാതിരിക്കൂ
കാലം കൊണ്ടു പടുതുയർ ത്തിയ
കാടാം പച്ചപ്പടർപ്പിനെ

രചനകളുടെ ഉത്ഭവം

ആഗോളവ്യാപകമായ ഒരു സംശയത്തിന് എനിക്കു തോന്നിയ മറുപടി


പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും തള്ളിത്തുറന്ന്
പലവധഭാവങ്ങൾ അകമേ അണയും
അലിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ കുറുകി മനസ്സിൻ
അടിയിലെ പശിമയായ് മാറിടുന്നു

അലിയാത്ത ഭാവങ്ങൾ ഖരകണങ്ങൾ
അടിയിലങ്ങാണ്ടു കിടന്നിടുന്നു
നീരാർന്ന മണ്ണിൽ മുളയ്ക്കുന്ന വിത്തുപോൽ
നിനവാർന്ന ഭാവം മനസ്സിൽ മുളപ്പൂ

മുളപൊന്തി പുഷ്പലതാദികളാവും
മനതാരിൽ ഭാവമോ വരികളാവും
കവിതയോ ഗദ്യമോ ഏതുമാവട്ടെ
കാവ്യാത്മഭാവന തന്ന ഫലമിതു

വിത്തിൻ ഗുണവും വളത്തിൻ മഹിമയും
വിളയുടെ മേനിയെ ഗുണിതമാക്കും
വരികളും ഭാവവും മേന്മയിൽ ചേർന്നാൽ
വിരിയുന്ന കാവ്യങ്ങൾ ഉത്തമങ്ങൾ

A poem in 2006

ഒരു പദയാത്രയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി!!!!!!

തിരക്കിട്ട ഔദ്യോഗികജീവിതത്തിന്നിടയിൽ [ആവശ്യത്തിനു ലീവുണ്ടെങ്കിൽ] വീണുകിട്ടുന്ന ആന്ദപ്രദാനങ്ങളായ ദിവസങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഹർത്താൽ ദിനങ്ങൾ. പണ്ടവ ബന്തുദിനങ്ങളായിരുന്നു അന്നൊട്ടുമിക്കവരും ബന്തുദിനത്തിൽ നടന്നും ജോലിക്ക് പോയിരുന്നു അതൊരു പഴമം കഥ മാത്രം ഇന്നാരും അത്രത്യാവശ്യമില്ലങ്കിൽ നടക്കാൻ മുതിരില്ല പക്ഷേ നാടിന്റെ പശ്ചാത്തലം ഒട്ടും തന്നെ മാറിയിട്ടില്ലന്നാണു തോന്നുന്നത് ഒരു ബന്തുദിനത്തിലെ വൈകുന്നേരം കുറിച്ച വരികളിതാ

ഒരു പദയാത്രയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി
-------------------------
------------------------
ഇന്നു നടന്നു ഞാൻ ഒട്ടുദൂരം
ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യ മാറിലൂടെ
ഭാരതജീവിതം സ്തഭിതമായ്
ഭാസുരമാകുന്നതാർക്കു ഭാവി ?
നഷ്ടമാകുന്നതു എത്ര കോടി
കഷ്ടി, ഒരുദിനം നിന്നുപോയാൽ
ഉത്തരമൊന്നിങ്ങു തന്നിടാമോ
ഉത്തമരായുള്ള നാട്ടുകാരെ
ഇങ്ങനെയങ്ങിനെ പോക്കുപോയാൽ
എങ്ങിനെ നമ്മളുയർന്നുവരും
അമർഷമുണ്ടാവണം തെറ്റിനോട്
അത്രിപ്തിയും വേണമധർമ്മത്തോട്
നാശം വിതക്കും സമരമേതോ അതു
നമ്മൾക്കു വേണ്ടന്നുറച്ചിടേണം
നാടിന്നു ചേരും സമരമുറ
നാമെല്ലാമൂട്ടി വളർത്തിടേണം
___________________________

ആകെ നടന്നതു നാലുകാതം
അയ്യയ്യോ എന്തൊരവസ്തയിത്
പാദം പതിക്കാനറയ്ക്കുവണ്ണം
പങ്കിലമായോരവസ്ഥയല്ലോ
എങ്ങുതിരിഞ്ഞാലും വൃത്തിഹീനം
എച്ചിലും തുപ്പലും കഷ്ടം തന്നെ
ഈവിധം പാതയേ മാറ്റീ ടണോ
ഇതുവഴിയാർക്കും നടന്നിടേണ്ടേ
എന്തിനും ഏതിനും പാശ്ചാത്യരെ,
അന്ധമായിട്ടനുകരിക്കും, നമു
ക്കെന്തേ ഇതൊന്നുമറിഞ്ഞുകൂടാ
എന്തേയാ വൃത്തിപകർത്തിക്കൂടാ
------------------------
കിട്ടി വഴിനീളെ ഏറെ കമന്റുകൾ
തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച വെള്ളം പോലെ
പക്ഷേ ചിന്തിച്ചു ഒന്നിനെചൊല്ലി
കഷ്ടം കഷ്ടം എന്നുതോന്നിപ്പോയി
“പോകുന്നതെന്തിനു തല്ലിന്റെ ഭാഗേ
പുരയിലെ തല്ലുപോരാതയോ?”
അന്നോരമൊർത്തുഞാനാദർശമൊന്ന്
“ആൺല്ല കെട്ടോളെ തല്ലാത്തവൻ”
ഒന്നുമറ്റേതിന്റെ നേർപാതിയെന്നു
ഓതിപ്പഠിപ്പിക്കും നാട്ടിലതാ
കാന്തയെ തല്ലുന്ന മറ്റേപാതി
---------------------
ഏവരും പാടിപുകഴ്ത്തിടുന്ന
ഏറിയ സംസ്കാരമാണോയിത്?
കണ്ടു ഞാനിത്രയും, നന്ദി ബന്തേ
ഓർത്തു ഞാനിത്രയും,ധന്യം ധന്യം

A poem in 1989

സത്യം, ഭഗവതി പുച്ഛമാണ്

സമ്മതിദാനാവകാശം കിട്ടിയപ്പോഴേക്കും കൂടെ പഠിച്ച പലരും പഠിപ്പു നിർത്തി ഗൃഹസ്ഥകളാകുവാൻ തുടങ്ങി [ചിലരൊക്കെ നേരത്തെതന്നെ പഠിപ്പു നിറുത്തി തയ്യാറെടുപ്പുതുടങ്ങിയിരുന്നു]. കെട്ടുകണക്കിന് കനത്ത പൊതികളുമായാണ് പലരും “സ്വ” ഗൃഹത്തില് നിന്ന് “സ്വന്തം” ഗൃഹത്തിലേക്ക് യത്രയായത്. കനപ്പെട്ടതു നൽ കാനില്ലാത്തവർ എന്തുചെയ്യും എന്നാലോചിച്ച് കൌമരത്തിൽ ആത്മരോഷത്തോടെ തല പുകച്ചു ചൂടാക്കി,
[ ആ വഴി അതാ ഒരു പാവപ്പെട്ട സാധുമനുഷ്യനും ഒരു വെളിച്ചപ്പാടും കടന്നു പോകുന്നു പിന്നെ മിക്സിങ്ങ് ,ലയറിങ്ങ് ,കട്ടിങ്ങ് ,പേസ്റ്റിങ്ങ് പഫിങ്ങ്,ബ്ൾഫിങ്ങ്......] ഫലമോ...................


സത്യം, ഭഗവതി പുച്ഛമാണ്


അമ്പലമുറ്റത്തെ ആലിന്റെ പത്രങ്ങൾ,
അന്തിച്ചുവപ്പിനാൽ സ്വർണ്ണം പൂശി
ആ തിരുമുറ്റത്തെ ശാന്തഗാംഭീര്യവും
അർക്കന്റെ രശ്മിയാൽ മോടികൂടി
മന്ദാരമുകളിലായ് കെട്ടിയുറപ്പിച്ച
മൈക്കിൽ നിന്നെത്തുന്ന ഭക്തിഗാനം
സന്ധാസമയത്തു നാമം ജപിക്കേണ്ട
സന്തതികൾക്കു പകരം പാടി
മണ്ഢപത്തിൽ നിന്നു നാമജപത്തോടെ,
മാല്യമൊരുക്കുന്ന ദാസിയുടെ*
ദൈന്യത പേറുന്ന ഭക്തിരസമപ്പോൾ,
ദേവിതൻ മുന്നീലലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
തിരുവാണിക്കാവിലെ ചുറ്റുവിളക്കിന്നു
തിരിവെക്കുവാനായി എത്തിടുന്ന
ബാലികാബാലർക്കോ, കിട്ടേണ്ട തുട്ടുകൾ
ബാലിശമായൊരു മോഹമാണ്
എത്ര തിരക്കിന്നിടയിലും, തെറ്റാതെ
മന്ത്രത്തിൻ ഫലശുദ്ധി ചോർന്നിടാതെ
അർച്ചന ചെയ്യുന്ന അവിടുത്തെ പൂജാരി
ആമാനുഷനായി തോന്നിക്കുന്നു
നാട്ടുപ്രമാണിതൻ ചുറ്റുവിളക്കല്ലേ
നാട്ടാരു മുക്കാലും വന്നുചേരും
തന്നോമൽ പുത്രിതൻ വേളീനടന്നതിൽ
താതന്റെ നേർച്ചവിളക്കാണിന്ന്
പൂജാസമയത്തെ കേളികൊട്ടിൻ നാദം
പെരുമ്പറ നെഞ്ചിലടിക്കും പൊലെ
കുളിച്ചീറനായ് ശുദ്ധിയോടെത്തിടുന്ന
കോമരത്തിന്നന്നു തോന്നീടുന്നു
ആലോചനവന്നു ഇന്നുമകൾക്കൊരു
അമ്പതുചെന്ന “ചെറുപ്പക്കാരൻ”
അച്ഛനായില്ലയോ രണ്ടുതനയർതൻ
അയ്യായിരം മതി സ്ത്രിധനമായ്
അയ്യായിരം പോയി അഞ്ചെടുക്കാനായി

അയ്യോ ഈ അച്ഛന്റെ കയ്യിലില്ല
വ്യർത്ഥമാണെങ്കിലും മോഹിച്ചു പോവുന്നു
അർത്ഥമിതെങ്ങാനും ഒത്തുവന്നാൽ
സിന്ദൂരം ചാർത്തിക്കാം ഒന്നിനെയെങ്കിലും
സന്തതീ ശാപം കുറയുമല്ലോ!
ചുറ്റുവിളക്കുന്നവസാനമായല്ലോ
ചുറ്റമ്പലത്തിൽ എത്തിടേണ്ടേ
ആദീപരാശക്തി നിൻ കലി ** കൊണ്ടിട്ട്
അംബികേ ഞാനിനിത്തുള്ളിടേണ്ടേ!
ദൈവീകചൈതന്യം എന്നീലുണരേണ്ടേ
ദൈവീകശക്തി തുണക്കണേ നീ
എത്രയും ദു:ഖമെനിക്കുനീതന്നാലും
എത്രയും നന്നായി തുള്ളേണ്ടയോ?
തുള്ളിതുടങ്ങീട്ടു കാലങ്ങളേറെയായ്
തുള്ളീ കരുണനീ തന്നിടില്ലേ
എന്നുടെ ഭക്തി കുറയില്ല ലേശവും
പിന്നേ നീ എന്തേ പരീക്ഷിക്കുന്നൂ?
എന്നോമനക്കൊരു ജോലി നല്കീടുവാൻ
ഏതാണ്ടു ചോദിച്ചീ നാട്ടരചൻ
അമ്മേ ഞാനെങ്ങനെ ഇത്തരം ഭക്തനു
ആത്മാർത്ഥ കല്പ്പന*** നൽ കിടുന്നു
അമ്പേ മഹിതേയവിടേക്കുവേണ്ടി ഞാൻ
ആ അച്ഛന്റെ പൊന്നോമൽ പുത്രിക്കായും
അമ്മേ എൻ മകൾക്കു വിധിക്കാത്ത മംഗളം
ചെമ്മേ സഖിക്കായനുഗ്രഹിക്കാം
ഒരുവെറുമേഴയായ് പോകുന്ന നേരത്തു
ഒരു നോട്ടം പോലുമേ തന്നിടാത്തോർ
കോമരമായിട്ടു ആടിത്തിമർക്കുമ്പോൾ
കേമമായിട്ടെന്നെക്കുമ്പിടുന്നു.

ദാസി = അമ്പലവാസി
കലി = ഭഗവതിയുടെ ആവേശിക്കൽ അഥവാ വെളിപാട്
കൽപ്പന = കോമരം ഭഗവതിയുടെ കലികൊണ്ടശേഷം വഴിപാടുകാരനോടു ചെയ്യുന്ന അരുളപ്പാട്


A poem in 1986